ایمانِ لرزان و امیدِ ماندگار

ایمانِ لرزان و امیدِ ماندگار

خداوند قدوس، پدر آسمانی، ای نوری که در تاریکیِ شک می‌تابی، می‌دانی که ایمانم گاه به رشته‌ای نازک می‌ماند، و دلِ خسته‌ام از سنگینیِ سکوتِ تو می‌لرزد. اما همچنان در میانِ تردیدها و در ژرفای جانم آوایی است که می‌گوید: «من با تو هستم.» و همان نغمهٔ آرام، مرا از سقوط بازمی‌دارد. پدر جان به من بیاموز که ایمان تنها یک احساس نیست، که گاه باید در بی‌احساسیِ خشک نیز قدم بر آب نهاد و تو را باور کرد، در تردیدهای قلبم ای خداوند، تو با من باش و ایمانم را مدد نما. ای روح‌القدس درونِ من بوَز، نه چون نسیمی نرم، بلکه چون آتشی که خاکستر را کنار می‌زند تا اندک جرقهٔ باقیمانده، زنده شود. مرا از ایمانِ عادت‌زده، رها کن. و از ایمانِ ترس‌آلود نیز. به من ایمانی عطا کن که در خاموشیِ تو هم بگوید: «خداوند نیکوست، حتی اکنون، حتی این‌جا، حتی در تاریکی.» متشکرم که مرا می‌شنوی و به جای سرزنش، مرا محبت می‌کنی و به من می‌آموزی هرآنچه را که نمیدانم. بنام عیسی مسیح دعا کردم با شکر و سپاس آمین.